De zoektocht naar de juiste medicatie

Medicatie. Het is me door de jaren heen opgevallen dat vrijwel iedereen er wel een mening over heeft, van mensen die het zelf nodig hebben tot mensen die er eigenlijk zelf weinig mee hoeven. Zelf weet ik eigenlijk niet beter dan dat het al heel wat jaren een deel van mijn leven is, en ik heb dat persoonlijk nooit zo heel erg gevonden.

Bijwerkingen

Wat ik wel lastig vond en nog steeds vind is hoe moeilijk het kan zijn om de juiste medicatie te vinden die echt bij je past. Het begon allemaal toen ik als kind gediagnosticeerd werd met ADHD en daar vervolgens voor het eerst medicatie voor kreeg. De ‘gewone’ ADHD medicatie die je meestal krijgt, namelijk Ritalin. Veel herinner ik me niet meer van hoe die medicatie was; wel herinner ik me vooral de vele varianten van deze soort medicatie die volgden, waarvan een aantal echt vervelende bijwerkingen hadden. Ik weet nog dat ik op een dag in groep 8 van de basisschool in de klas zat en ik ineens allemaal rare dingen aan mijn lichaam merkte; trillen, zwetende handen, buikpijn en vervolgens voelde ik mijn benen niet meer. Mijn klasgenoten vonden het erg grappig toen ik hierdoor volgens in paniek raakte, maar zelf vond ik het uiteraard niet zo leuk.

Dit is gelukkig de enige echt hele nare ervaring die ik met medicatie heb gehad, maar bijwerkingen had ik eigenlijk bijna altijd wel, met alle soorten medicatie die ik probeerde. Heftige emotionele buien toen ik stopte met mijn antidepressivum, een stijf en klam gevoel in mijn handen en voeten van een ander soort medicatie voor ADHD…

Wondermiddel

De enige medicatie die naar mijn idee echt veel voor me betekend heeft is het antipsychoticum dat ik nu nog steeds voorgeschreven krijg (ik ben er een tijdje mee gestopt onder toezicht van een psychiater om andere medicatie uit te proberen, maar ook dit verliep helaas niet zoals gehoopt, met als gevolg dat ik uiteindelijk toch weer ben begonnen met mijn vertrouwde medicijn). Ik kan alleen voor mezelf spreken en zal nooit iemand een bepaald medicijn aan- of aanraden omdat het zo persoonlijk is en omdat ik geen dokter ben, maar het heeft mij toen wel echt van sommige dingen afgeholpen. In het begin zag ik het zelfs nogal als een soort wondermiddel.

Of toch niet?

De laatste jaren merk ik echter dat deze medicatie niet veel effect meer op me heeft als het gaat om de dingen waar ik de afgelopen jaren het meest tegenaan loop. Met bepaalde dingen merk ik inderdaad nog steeds het verschil en ik weet dat het waarschijnlijk heel moeilijk zou zijn als ik deze medicatie niet meer had, juist omdat het me van die dingen heeft afgeholpen en ik wel degelijk iets stabieler ben met dan zonder, maar met andere dingen vraag ik me wel af of er misschien niet toch iets bestaat dat beter voor me zou werken; ik ervaar nog steeds veel onrust in mijn hoofd, ben extreem gevoelig voor prikkels, ben nog steeds vaak irreël achterdochtig en angstig, heb last van stemmingswisselingen en soms heftige meltdowns/paniekaanvallen (ik ben zelf het verschil tussen de twee nog aan het leren begrijpen en hoe dit bij mij precies werkt). Ook heb ik dan misschien de minste bijwerkingen met dit medicijn, maar de bijwerkingen die ik wel heb zou ik kunnen missen als kiespijn. Maar omdat ze niet zo ernstig zijn en sommige ervan zelfs positief zijn in mijn geval (meer eetlust en als gevolg daarvan meer aankomen is in mijn geval positief omdat ik vroeger altijd ondergewicht had en nu nog steeds redelijk dun ben), vind ik dit geen reden om te stoppen.

De combinatie van therapie en medicatie

Nog een reden voor mij om niet zomaar weer andere medicatie uit te proberen, in ieder geval op dit moment, is omdat ik nog niet een vorm van therapie met succes heb doorlopen, en ik dus in mijn achterhoofd heb dat een combinatie van therapie met medicatie vaak nodig is om echt van (sommige) klachten af te kunnen komen, waardoor al mijn klachten ook onmogelijk nu al helemaal weg zouden kunnen zijn met alleen het gebruik van dit of enig ander medicijn.

Medicatie gebruiken als persoon met psychische klachten

Wat ik verder van het gebruik van medicatie voor psychische klachten vind, dat heb ik eigenlijk heel duidelijk voor mezelf: als je het nodig hebt, dan heb je het nodig en vind ik dat er geen reden is om je daarvoor te schamen of om het niet te doen. Ik ben wel van mening dat het over het algemeen een aanvullend iets moet zijn op een ander soort behandeling, zoals therapie, en dat het vooral ondersteunend is (in ieder geval voor mezelf). Ik vind niet dat mensen met psychische klachten medicatie minder nodig hebben of er minder recht op hebben alleen omdat hun klachten niet van lichamelijke aard zijn.

Nieuwe behandelaar

Ik zit momenteel in het proces om behandeling te gaan volgen die voornamelijk gericht is op mijn autismespectrumstoornis. Ik weet dat hier waarschijnlijk ook een nieuwe psychiater bij zal komen kijken. Ik vind het fijn dat ik tegen die tijd met diegene zal kunnen praten over mijn ervaringen tot nu toe met medicatie en ik ben benieuwd of we samen tot de conclusie komen dat er nog iets anders is dat me wellicht meer kan helpen dan wat ik nu gebruik, maar ik vind het ook spannend omdat ik niet de veiligheid wil verliezen die ik al een aantal jaren heb met deze medicatie.

Kun jij meepraten over medicatie? Wat zijn je gedachten over dit onderwerp?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *