Intakegesprek voor klinische opname

Vanochtend om 9.15 uur vertrokken mijn begeleider van het gezinshuis en ik samen naar de plek waar ik om 10.00 uur mijn intakegesprek zou hebben voor een klinische opname, voornamelijk gericht op mijn autismespectrumstoornis.

Een beetje chaos

Eenmaal binnen bij de receptie kwamen we erachter dat ik mijn identiteitskaart niet bij me had, terwijl ik die wel bij me had moeten hebben. Oeps… De afspraak was al een keer verzet omdat de psychiater de eerste keer ziek was, dus ik hoopte heel erg dat we nu niet alsnog terug naar huis zouden worden gestuurd. Maar dit was gelukkig niet het geval; ik moest mijn identiteitskaart gewoon de volgende keer meenemen of een kopie ervan opsturen, en de afspraak kon gewoon doorgaan. Mijn begeleider en ik gingen de gespreksruimte in met een vrouwelijke psychiater en een psychologe in opleiding. Al vrij snel kwam mijn autisme ter sprake; maar dan voornamelijk de vraag hoe ik autisme in mezelf herken, omdat de psychiater toch wel een hele open, verzorgde jonge vrouw voor zich zag. Ik was in eerste instantie een beetje bang dat ze misschien niet op de hoogte was van de laatste onderzoeken over autisme en hoe dit zich bij vrouwen uit, en dat ik mezelf moest gaan bewijzen.

Deeltijd misschien een betere optie

Maar dat was niet zo, gelukkig. Wat hen wel opviel toen ik wat uitgebreider vertelde over mijn klachten en waar ik zoal tegenaan loop, was dat ik vooral ook veel angst- en paniekklachten ervaar. Ook maakten ze duidelijk dat mijn borderline-diagnose eigenlijk een contra-indicatie is voor de kliniek en dat ze sowieso een deeltijdbehandeling mogelijk beter bij mij vinden passen. Dat was even een wending die ik niet zag aankomen, want mijn begeleidster en ik hadden juist de klinische opname aangevraagd omdat reizen met het openbaar vervoer op het moment zo belastend voor me is (vanwege mijn prikkelbaarheid en mijn angstklachten, die de afgelopen maanden allebei zijn verergerd). Met het idee dat de behandeling beter vol te houden zou zijn als ik niet eerst al een slopende reis achter de rug had, om dan nog aan de therapiedag te moeten beginnen.

Ze stelden me echter gerust dat vervoer hiervoor meestal vrij gemakkelijk te regelen is vanuit de zorgverzekering of gemeente, al helemaal als je van ver moet komen. En dus nam ik me voor om dit thuis maar eens op m’n gemak uit te gaan zoeken. Want toen ze eenmaal de verschillen tussen de deeltijdbehandeling en de kliniek gingen uitleggen, kreeg ik ook wel het idee dat dit toch wel eens beter bij me zou kunnen passen. Wat ik sowieso al een groot nadeel vind aan de kliniek is dat ik niet ieder weekend, maar om het weekend naar huis zou mogen. Wat dus zou betekenen dat ik mijn vriend, familie en vrienden nog minder zou zien dan ik ze nu al zie (mede vanwege mijn beperkte reismogelijkheden op het moment). Dat zag ik eigenlijk al meteen niet bepaald zitten.

Behandelaanbod

Het aanbod qua trainingen en therapieën klonk ook ontzettend goed. Ik verwacht dat dit niet heel anders zou zijn in de kliniek, maar hoe dan ook vond ik het veelbelovend klinken. Behandelvormen en trainingen zoals psychomotorische therapie, dramatherapie en overige soorten vaktherapie, gedragstherapie, horeca, energiebalans en OV-training werden allemaal genoemd. Deeltijdbehandeling is drie keer in de week en als ik het vervoer geregeld krijg, zou dit betekenen dat ik hier drie keer in de week met een taxi naartoe ga.

Het is voor nu nog niet duidelijk welke van de twee (deeltijd of klinisch) het gaat worden. Ik heb wel een lichte voorkeur voor de deeltijdbehandeling, maar mijn begeleidster ziet ook voordelen aan de klinische opname, die ik zelf ook zie.

Geslaagde eerste indruk

Al met al vond ik het een geslaagde intake. Ik stelde tussendoor veel vragen ter bevestiging en we merkten allemaal mijn onzekerheid, maar ik heb wel hoop dat dit het misschien wel eens zou kunnen zijn; de behandeling die mij verder gaat helpen. Wat ik ook fijn vond is dat ik op een gegeven moment gevraagd werd wat ik graag zou willen bereiken. Dit gaf me de mogelijkheid om op te noemen wat mijn doelen zijn en wat ik met behulp van behandeling hoop te veranderen en verbeteren. Ik vertelde over mijn wensen om in de toekomst samen te wonen met mijn vriend, voor een huisdier te kunnen zorgen zonder overprikkeld te raken, mijn emoties beter te reguleren, beter met prikkels en mijn eigen energie om te gaan, met minder moeite het huishouden te doen, zonder angst met het openbaar vervoer te reizen en met succes een opleiding af te ronden. Dit alles herinnerde me er toch wel even aan dat ik veel dromen en doelen voor de toekomst heb, en dat er nog genoeg is om voor te vechten.

Volgende week hoor ik meer. Ze willen namelijk eerst mijn begeleidster nog spreken en overleggen met het team. Dus dat gaan we even afwachten met z’n allen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *