Over mij

Mijn naam is Mariëlle, maar vrienden en familie noemen me ook wel Mari. Ik ben geboren in 1997 en ben dus 22 jaar. Ik woon op mezelf (met meerdere keren per week begeleiding) in een dorp in Limburg. Ik heb een vriend bij wie ik regelmatig te vinden ben. Verder ben ik dol op zingen, eten, liedjes en gedichten schrijven, katten (en alle andere lieve dieren waar ik mee kan knuffelen), muziek luisteren, films en series kijken op Netflix (wie niet tegenwoordig?) en boeken lezen. Voor die laatste twee geldt dat ik dit vooral doe wanneer ik er de concentratie voor kan opbrengen. Een paar van mijn interesses zijn minimalisme, duurzaamheid en dierenwelzijn.

Mijn vriend en ik hebben elkaar leren kennen in een gezinshuis voor jongeren met een diagnose, toen we hier allebei nog woonden. Inmiddels wonen we allebei op onszelf, maar nog niet samen. Dit is wel ons plan voor de toekomst!

Dat ik mijn vriend heb leren kennen in het gezinshuis, en dat hij nu op zichzelf woont maar wel nog steeds begeleiding krijgt, betekent dat ook hij zo zijn ‘rugzakje’ heeft. Dit maakt dat we soms misschien wat meer uitdagingen hebben dan het gemiddelde koppel, omdat we allebei in gevecht met onszelf zijn door onze persoonlijke problemen. Maar wat we wel hetzelfde hebben als de meeste andere stellen is dat we veel van elkaar houden en net als voor ieder ander koppel is het voor ons ook heel belangrijk dat we open en eerlijk met elkaar blijven communiceren. Dat gaat ons gelukkig wel goed af. We zijn allebei heel gemotiveerd om aan onze uitdagingen te werken, alleen maar ook met elkaar, en dat helpt al een heel eind. We delen onze normen, waarden en dromen met elkaar en houden samen vast aan de wetenschap dat we elkaar ondanks de moeilijke momenten heel erg lief vinden en niets meer willen dan ons leven met elkaar delen. Ik ben heel dankbaar en gelukkig dat ik kan zeggen dat ik zoiets, en zo iemand, heb gevonden en nu in mijn leven heb.

Ik ben deze blog begonnen omdat ik graag een uitlaatklep wilde hebben voor de dingen waar ik in het dagelijkse leven mee worstel. Namelijk een autismespectrumstoornis (ASS), ADHD en een combinatie van (kenmerken van) verschillende soorten persoonlijkheidsproblematiek. Ik heb al een andere uitlaatklep in de vorm van de liedjes(teksten) en gedichten die ik graag schrijf in mijn vrije tijd, maar ik heb daarnaast ook altijd al willen bloggen. Als kind was schrijven mijn absolute favoriete bezigheid en ik hoop dat dit niet heel opschepperig gaat klinken, maar ik stond er bij de mensen om me heen ook wel een beetje om ‘bekend’ dat ik dit graag deed en dat ik hier ook goed in was.

Maar door de jaren heen is het schrijven steeds minder geworden. Het is niet vreemd (tenminste, dat denk en vind ik) dat je als gevolg van psychische klachten (zoals depressiviteit, waar ik zelf ook uitgebreid mee te maken heb gehad) het er moeilijk mee kunt krijgen om door te blijven gaan met de dingen die je eigenlijk juist zo leuk vindt. En dat is precies wat ook mij is overkomen. Niet alleen dat; ik raakte voor mijn gevoel ook zo’n beetje alle inspiratie kwijt en ik begon steeds meer te twijfelen of ik überhaupt wel kón schrijven.

Toch heb ik op een gegeven moment, toen het wel weer iets beter met me begon te gaan, moeten besluiten dat schrijven toch echt te belangrijk voor me is om het er maar gewoon bij neer te leggen. En dat ik er daarnaast ook groot voorstander van ben dat psychische problemen bespreekbaar worden gemaakt. En: dat je je er niet voor hoeft te schamen als het mentaal niet zo goed met je gaat. Ook hierom wilde ik zo graag over dit soort thema’s gaan schrijven. Zodat mensen zich er hopelijk in kunnen herkennen, er hoop uit kunnen putten, maar natuurlijk ook zodat mensen zonder (veel) psychische moeilijkheden er meer over kunnen leren en ik zodoende mijn steentje bij kan dragen aan het makkelijker bespreekbaar maken van dit soort dingen, die voor genoeg mensen een groot deel uitmaken van hun leven dat het belangrijk is dat we erover (blijven) praten.

Mensen die mij wat persoonlijker kennen zullen kunnen bevestigen dat ik veel openlijk op Facebook heb geplaatst over mijn eigen proces hierin, op het gebied van o.a. wonen, diagnostiek, behandeling, begeleiding en algemene persoonlijke groei. Zoals ik al zei: ik vind niet dat ik me daarvoor hoef te schamen. Maar ik begon wel steeds meer het gevoel te krijgen dat Facebook desondanks misschien niet het meest ideale platform hiervoor was. Dus ook vandaar dat ik nu probeer om vooral hier te vinden te zijn als het gaat om mijn strijd met mentale (on)gezondheid en alles wat hierbij komt kijken.

Ik hoop dat mensen het enigszins leuk en leerzaam zullen vinden om te lezen wat ik hier deel. Vragen zijn uiteraard welkom en moedig ik alleen maar aan, want openheid is zo’n belangrijk iets. Het maakt niet uit wat je persoonlijke situatie is. Of je nu iemand bent die grotendeels zorgeloos door het leven gaat of iemand die een soortgelijke strijd voert of heeft gevoerd: je bent welkom, en wat mij betreft kunnen we allemaal wat van elkaar leren.

Veel liefs en veel leesplezier gewenst!